Socjalistyczny Związek Uczniowski potępia decyzję Prezydenta Karola Nawrockiego o zawetowaniu Ustawy o Prawach I Obowiązkach Ucznia, z uwagi na załączoną tam część o Rzeczniku Praw Ucznia. Ustawa ta, wreszcie wywalczona po latach systemowego lekceważenia praw uczniowskich, stanowiła pierwszy realny mechanizm ochrony młodzieży przed samowolą dyrekcji, dyskryminacją i przemocą strukturalną, która w dzisiejszej, polskiej szkole jest codziennością. Aktem weta klasa panująca, którą Prezydent w tym momencie bezpośrednio reprezentuje, odebrała milionom uczniów mechanizm zdolny do rzeczywistej ochrony ich praw.
Uważamy, iż retoryka “stabilizacji i umocnieniu autorytetu nauczyciela” to stanowisko nie tylko błędne, lecz obiektywnie reakcyjne, służące jako ideologiczna zasłona dymna, która ma maskować obronę istniejącego porządku hierarchicznego. Obiektywnym, naukowym faktem jest, iż szkoła w formacji kapitalistycznej pełni funkcję aparatu reprodukcji stosunków klasowych poprzez naukę posłuszeństwa wobec przełożonych. Rozdźwięk między autorytetem nauczyciela a prawami ucznia jest fałszywą sprzecznością, którą klasa panująca sztucznie wytwarza, aby ukryć sprzeczność rzeczywistą, tj. tą między interesem klasy rządzącej a interesem tych, którzy tej klasie mają służyć. System, który stawia autorytet ponad prawami dziecka, jest systemem szkolącym przyszłych podwładnych do biernego znoszenia władzy przełożonego w dorosłym życiu zawodowym, czyli nadbudową ideologiczną w służbie bazy ekonomicznej opartej na wyzysku. Prezydent Nawrocki występuje w tym układzie jako świadomy strażnik status quo.
Weto jest zarazem produktem czysto frakcyjnej gry na szczytach aparatu państwowego, w której dobro uczniów zostaje złożone w ofierze bieżącym rozgrywkom. Prezydent, zamiast opowiedzieć się po stronie młodzieży, której prawa są łamane tak systematycznie i na masową skalę, wybiera blokowanie inicjatyw koalicji rządzącej. Stwierdzamy przy tym jasno i bez dwuznaczności, iż nie bronimy tej koalicji. Uznajemy ją, tak jak cały obecny układ parlamentarny, za instrument klasowy służący interesom kapitału, nie ludu pracującego. Nigdy nie staniemy po żadnej ze stron burżuazyjnego sporu o władzę, a po stronie uczniów i ich długotrwałej, oddolnej walki o godne warunki nauki, niezależnie od tego, która frakcja aktualnie rozdziela stanowiska. Fakt, że ustawa mogła w ogóle powstać, a następnie natychmiast została zablokowana, potwierdza podstawową prawidłowość, a mianowicie to, że nawet cząstkowe ustępstwa systemu wobec mas są odwoływane w chwili, gdy zaczynają zagrażać interesom władzy.
Rzecznik Praw Ucznia miał szansę zostać pierwszym organem w obecnym porządku prawnym zdolnym do rzeczywistej niezależności i interwencji w przypadkach naruszeń praw uczniowskich.
Stoimy niezmiennie po stronie wszystkich uczniów, których prawa owa decyzja lekceważy. Odrzucamy instrumentalne traktowanie edukacji jako narzędzia dyscyplinowania młodzieży i formowania z niej posłusznej siły roboczej. Walka o prawa uczniowskie to część szerszej, długotrwałej walki klasowej, która nie kończy się na jednym akcie ustawodawczym ani na jednej kadencji.
Domagamy się ponownego uchwalenia ustawy o Rzeczniku Praw Ucznia w kształcie gwarantującym mu pełną niezależność i realną sprawczość. Domagamy się, by rozwiązania służące uczniom przestały być zakładnikiem bieżącego interesu politycznego.
Nasza walka jest częścią walki szerszej. Nie ustaniemy.
PRECZ Z WETEM PRZECIWKO PRAWOM UCZNIA. PRECZ Z REPRODUKCJĄ NIERÓWNOŚCI W SZKOLE.
Dodaj komentarz